و اگر الرحمن الرحيم را صفت اسم در بسم اللّه گرفتيم ، قضيه به عكس مىشود ( يعنى الرحمن و الرحيم در بسم اللّه رحمانيت و رحيميت فعلى مى شوند ، و الرحمن و الرحيم در فاتحة الكتاب رحمانيت و رحيميت ذاتي مى شوند . زيرا در اين صورت اسم ) به معناى مشيت مىشود ، يعنى مشيت اللهى كه رحمانيت فعلى و رحيميت فعلى به أو متحقق مىشود . و اللّه در الحمد للّه عبارت مىشود از الهيت ذاتي و الرحمن الرحيم در سورهء حمد عبارت مى شوند از رحمانيت و رحيميتى كه از صفات ذات مى باشند ( نه از صفات فعل ) ، و همچنين روبوبيت و مالكيت نيز عبارت از صفات ذات خواهند بود . و ما در شرح جملهء « اللهم إني أسئلك من أسمائك » آنچه را كه در تفسير اسم از طريق اهل بيت عصمت و طهارت ، و مهابط وحى و فرشتگان الهى استفاده مىشود اشارت خواهيم كرد . تنبيه و اعتراض در مرتبهء اسم رحمن و رحيم قيصرى در مقدمات شرح فصوص گويد : « اگر حقيقت وجود را شرط فقط كليات اشياء دانستيم پس آن مرتبهء اسم رحمن است كه رب عقل اول است و به نام لوح قضا ( مقام جمع ) و أم الكتاب و قلم أعلى خوانده مىشود . و اگر حقيقت وجود را شرط كليات اشياء دانستيم به طورى كه كليات در آن جزئياتى باشد مفصل و ثابت بدون آنكه از كلياتشان در احتجاب باشند ، پس آن عبارت مىشود از مرتبهء